آناناس
گیاه آناناس به طور متوسط تا ارتفاع ۹۰ سانتی متری رشد میکند. همیشه سبز است. برگهای آن به شکل رزت، بلند، باریک و نوک تیر است و کناره های برگها به رنگ زرد و ارهای شکل است.دمای بهینه برای این گیاه ۳۲ درجه سانتی گراد و حداقل دمای زندهماندن برای آن صفر درجه است.
اگرچه گیاهی استوایی است اما می تواند با شرایط اقلیمی نیمه گرمسیری نیز سازگار شود.
نگهداری از آن بسیار آسان است. نکتهای که باید مورد توجه قرار گیرد، برطرف شدن نیاز گیاه به رطوبت است. مقدار نسبی رطوبت باید ۶۰-۷۰ باشد.
گیاه آناناس نیاز به نور دارد.
برای پرورش آن بهتر است مناطقی که خاک زهکشی خوب و مواد ارگانیک بالا دارند، ماسهای لومی هستند و عمق خاک در آنجا حداقل ۶۰ سانتیمتر است، انتخاب شود.
بهترین زمان برای کاشت آن بهار و پاییز است. نهالها بسته به نوع آنها در عمق ۵ تا ۱۰ سانتیمتری کاشته میشوند.
با پوشاندن خاک با پلیاتیلن سیاه میتوان رویش علفهای هرز را کنترل و محصول سالمی تولید کرد. عمق خاک ۶۰-۷۰ سانتیمتر باشد کافی است. ریشههای آناناس از عمق ۴۰-۵۰ سانتیمتر فراتر نمیروند.
عمر مفید و اقتصادی یک آناناس ۴ سال است؛ پس از آن باید مزرعه شخم زده شود و زمین دوباره برای کشت آماده گردد.
گیاهی است با ریشههای سطحی که به مقدار زیاد نیتروژن و پتاسیم نیاز دارد. نیتروژن عنصری مهم برای درشت بودن میوه و مقدار کل برداشت است. منیزیم نیز برای افزایش وزن میوهها مهم است. استفاده از کلات های آهنی نیز باعث بزرگی و افزایش مقدار برداشت میشود.
میوه آناناس عمدتا در ماههای جولای و آگوست برداشت میشود. برش و برداشت میوهها را میتوان در ۸ تا ۱۲ ماه پخش و به مرور انجام داد.
پشن فروت
پشن فروت گیاهی چندساله و پیچکی است و ساقهای هیزم گونه دارد ریشههای عاجی رنگ آن عمق زیادی نمیگیرند و به شکل جانبی در اطراف گسترده میشوند.اندام های رشتهای باریکی از محل گرههای ساقه رشد میکنند. به کمک همین اندام هاست که گیاه میتواند موقعیت خود را در سیستم تربیت تثبیت کند. این اندامها در نقش پشتیبان شاخهها انجام وظیفه میکنند.
معمولا به صورت منفرد و تکشاخه کاشته میشود.
معمولا دوبار در سال گلدهی دارد و میوه میدهد.
این گیاه معمولا در سال دوم شروع به گلدهی و باروری میکند.
معمولا ۷۰-۸۰ روز پس از گرده افشانی میوههای گیاه میرسند.
پشن فروت ساختاری پیچکی دارد و به همین دلیل همانند انگور به سیستم تربیت نیاز دارد. در پرورش تجاری این گیاه همانند پرورش انگور از سیستمهای تربیت سیمی و یا آلاچیقی استفاده میشود.
عمر پشن فروت به طور متوسط بین ۳-۸ سال است. این مدت بسته به شرایط نگهداری و اقلیمی وهمچنین رقم گیاه متغیر است.
درهنگام استفاده از سیستم تربیت آلاچیقی، ارتفاع پایهها باید ۲ متر از سطح خاک باشد و در چالههایی به عمق ۶۰ سانتیمتر جای گرفته و تثبیت شوند. فاصله بین پایهها باید ۳ متر باشد.
درصورت استفاده از سیستم تربیت (سیمی) معمولا فاصله ۳ در ۴ متر برای کاشت ترجیح داده میشود.
پرورش پشن فروت به لحاظ خاک مورد نیاز چندان محدودیتی ندارد. این گیاه با بسیاری از انواع خاکها سازگار است. با اینحال در خاکهای حاصلخیز، زهکشی شده، غنی از مواد ارگانیک، ماسهای و رسدار و در ph های ۶.۵-۷.۵ بهترین رشد را ازخود نشان میدهد.
گلها و میوههای آن بر روی شاخههای جوانتر رشد میکنند. پس از برداشت محصول باید شاخههای پیر و خشکیده و آسیب دیده هرس و جمعاوری شود. هرس کردن بیش از حد توصیه نمیشود.